Boswachter Anouk Pattipeilohy: Bewust genieten van het hier en nu

 
Dit jaar is het 200 jaar geleden dat Pattimura in opstand kwam tegen het toenmalige Nederlandse gezag in Nederlands-Indië. De volksheld, die in 1817 de opstand op de Molukken leidde, is voor velen een bron van inspiratie. Bijvoorbeeld voor jonge Molukkers die iets willen betekenen voor de Nederlandse samenleving op het gebied van cultuur, politiek en ondernemerschap. Maar ook omdat hun activiteiten een maatschappelijk belang hebben. Bijvoorbeeld Anouk Pattipeilohy (27) uit Zeeland, boswachter van beroep.
 
‘Boswachter Publiek bij Staatsbosbeheer’, zo luidt haar kersverse jobtitle. Anouk studeerde Vitaliteitsmanagement &Toerisme aan de Hogeschool Zeeland in Vlissingen. Zeeland is haar thuis. Anouk: “Ik voel me sterk verbonden met mijn Molukse roots. Maar tegelijkertijd voel ik mij ook een echte Zeeuwse, want ik ben hier geboren en getogen. Een mix van twee culturen en ik ben wie ik ben. Maar om te begrijpen wie je bent, is het belangrijk te weten waar je vandaan komt. Zo heb ik mij al op jonge leeftijd verdiept in de geschiedenis van Molukkers in Nederland. Het verhaal van mijn opa Pattipeilohy, die hier als KNIL-militair heen werd gesommeerd, maar ook de verhalen uit een verder verleden vind ik interessant. Het is goed voor de generaties van nu om die verhalen te kennen. Tegelijkertijd vind ik het van essentieel belang dat we niet te veel in het verleden blijven hangen, maar dat we ons op het hier en nu richten. De nieuwe generaties zijn de toekomst.”

Ze is al eens teruggegaan naar de Molukken: “De Molukken en mijn familie daar zitten in mijn hart. In 2009 ben ik samen met mijn opa erheen gereisd. Dit was de meest bijzondere reis die ik ooit heb gemaakt. Vooral als ik terugdenk aan de onvoorwaardelijke liefde die ik daar van mijn familie ontving. En dat terwijl ik hen toen voor het eerst ontmoette. Heel bijzonder en indrukwekkend.”

Anouk en reizen passen bij elkaar. Zo reisde ze de afgelopen vijf jaar de wereld rond. “Ik heb in verschillende landen gewoond en gewerkt en met volle teugen genoten van het ‘gaan-en-staan-waar-je-wilt-leven’. De prachtige plekken, de wilde en ongerepte natuur waar ik me nietig heb gevoeld, mooie en unieke mensen die ik heb ontmoet en levenslange vriendschappen die ik heb gesloten. Al met al ben ik hierdoor een rijker mens geworden. Maar aan het reizen zit ook een keerzijde. Op een gegeven moment komt het verlangen naar thuis, naar je familie en vrienden, de Zeeuwse stranden en je eigen stad. Dan weet je dat het tijd is om terug te komen en je te gaan settelen.”


(foto: Natasja Pattipeilohy)

Ze had niet verwacht dat er zo snel een baan voorbij zou komen die zo goed bij haar past: “Sinds juli ben ik Boswachter Publiek bij Staatsbosbeheer. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het me meer moeite zou kosten om op één plek te blijven. Maar deze vastigheid voelt goed aan. Het is een ander soort vrijheid. Een vaste job waarin ik me in kan zetten voor iets waar mijn passie ligt; de natuur en de positionering hiervan in de maatschappij. Ik zie me de komende jaren bij Staatsbosbeheer werken.”
De vele reiservaringen leren haar te relativeren: “In Nederland is men over het algemeen zoveel bezig met morgen. Hierdoor vergeten we vaak het moment bewust mee te maken, omdat onze gedachtes al bezig zijn met wat we nog allemaal moeten doen, hoe we ons aan onze strakke planning kunnen houden. De deadlines die we nog moeten halen. Ik probeer daarom af en toe bewust te vertragen. Een pas op de plaats maken, om me bewust te zijn van mijn omgeving en de mensen om me heen. Bewust genieten van het hier en nu. Want wat ik heb geleerd is dat uiteindelijk het moment alles is wat je werkelijk hebt.”

De normen en waarden van de Molukse en Nederlandse cultuur heeft ze hoog in haar vaandel staan. “Dat wat ik vanuit mijn opvoeding heb meegekregen, koester ik. Zoals beleefd zijn, goed omgaan met anderen en respect hebben voor de ouderen. Met mijn opa bijvoorbeeld had ik een hele hechte band. De laatste jaren van zijn leven heb ik bij hem gewoond. Toen hij terminaal ziek werd en pertinent niet naar een verzorgingstehuis wilde, hebben mijn familie en ik het mogelijk gemaakt dat hij thuis kon blijven. Hier was geen twijfel over mogelijk, dat doe je gewoon. Het is de instelling van ons gezin en ook van mijn sociale kring dat je onvoorwaardelijk voor elkaar klaar staat als iemand in nood zit. Voor mij zijn het die waardevolle relaties, het er in voor- en tegenspoed voor elkaar zijn, die het leven de moeite waard maken.”
 
 
 
Laatst bijgewerkt: 8 okt. 2017